Δημόσια παρέμβαση από τον πρώην Πρόεδρο του ΕΒΕ Πάφου και της ΕΤΑΠ, Κυριάκο Δρουσιώτη, εκδηλώθηκε με αφορμή όπως αναφέρει την κριτική που ασκείται από πολίτες για τα έργα στην Πάφο.
Η παρέμβαση του κ. Δρουσιώτη έχει ως εξής:
« Αντιλαμβάνομαι πως αρκετοί συμπολίτες μας μόλις ασκηθεί κριτική για τα έργα στη Πάφο τα ταυτίζουν λόγο άγνοιας ή σκοπιμότητας ή και εκδούλευσης, με συγκεκριμμένα άτομα ή καταστάσεις.
Τα πιο πολλά έργα σχεδιάστηκαν αμέσως μετά το 2013 όταν η Πάφος ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία είχε ο Σπύρος Πίσινος, καλλιτεχνικός διευθυντής για όσους γνωρίζουν λεπτομέρειες.
Τα έργα χρηματοδοτήθηκαν από Κρατικά και Ευρωπαικά κονδύλια.Επομένως η Πάφος όταν ανακηρύχτηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα δεν ήταν ένας «γουμάς» όπως κάποιοι ανημέρωτοι (ευτυχώς ελάχιστοι) παρουσιάζουν.
Μερικά από τα εγκλήματα :
Μαρκίδειο: Η χωρητικότητα του δεν επιτρέπει σοβαρές πολιτιστικές εκδηλώσεις αφού η δυναμικότητα των θέσεων του δεν το επιτρέπει.Για να είναι οικονομικά βιώσιμη μια παράσταση χρειάζονται τουλάχιστον 700 θέσεις.Μερικοί διοργανωτές επιμένουν στις 800. Αυτός ειναι ο λόγος που πολλές εκδηλώσεις φτάνουν μέχρι τη Λεμεσό.
Για την ασφάλεια των θεατών δεν πιστεύω κάποια υπηρεσία να έδωσε έγκριση για το Μαρκίδειο.
Χώρος στο κέντρο της Πάφου στην παλιά Αστυνομία: Όλες οι επιστήμες ξεκίνησαν απο την κοινή λογική.Δεν θα αναλύσω τις δικές μου θέσεις απλά θα χαραχτηρίσω την όλη σύλληψη «Έκτρωμα για την πόλη». Φιλοξενούσα ομάδα αρχιτεκτόνων και μηχανικών απο τη Γαλλία εκ μέρους ξένου επενδυτή πρίν λίγες μερες. Ξεναγώντας τους, επικεντρώθηκαν στα αριστουργήματα των σχολικών κτηρίων και επίμονα με ρωτούσαν ποιοί εγκέφαλοι συνέλαβαν αυτή την κακογουστιά στο κέντρο της πόλης στη παλιά Αστυνομία. Ιδιαίτερή συζήτηση έγινε για τις γέφυρες.Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει την σπατάλη τόσων εκατομυρίων.
Το βράδυ της Παρασκευής 3 Ιουλίου, ήμουν στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου σε συναυλία του Μουσικού Σχολείου της πόλης με την συμμετοχή της Ελένης Τσαλιγοπούλου.
Ένοιωσα ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση για το επίπεδο των παιδιών και των καθηγητών.Απίστευτη δουλειά σ’ αυτό το εργαστήρι μουσικής. Αισθάνθηκα όμως ταυτόχρονα απογοήτευση και λύπη για τον τρόπο που ο κόσμος ταλαιπωρήθηκε απο την μικρή χωρητικότητα του θεάτρου. Ένα θέατρο που κατασκευαστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ ( άλλες αναφορές το χρονολογουν και π.Χ). Έκτοτε δεν καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι σύγχρονο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της πόλης μας».
