Δημήτρης Παπαδημήτρης
Υποψήφιος βουλευτής Πάφου του ΕΛΑΜ
Κάθε τέλος του χρόνου, γεμίζουμε με ελπίδα, με αισιοδοξία για το μέλλον, ανταλλάζουμε ευχές. Όμως μας ταλανίζουν τα ίδια προβλήματα. Ελπίδα και ευχολόγια χωρίς πράξεις, δεν φέρνουν αποτέλεσμα.
Συμφωνώ ότι ο καθένας κουβαλά τον δικό του σταυρό και αυτό είναι κανονικότητα. Κάποιοι δυναμώνουν και απλά το αντέχουν. Δεν ελαφραίνει ο σταυρός, εμείς δυναμώνουμε. Ωστόσο, γιατί να το βιώσουν και οι νέες γενιές; Γιατί να πληρώσουν τα λάθη μας, όπως πληρώνει η γενιά μου τα σφάλματα των παλαιοτέρων;
Ας αφήσουμε όλα αυτά (τα επίπλαστα) που μας έπεισαν πως μας χωρίζουν και ας εξυγιανθούμε. Με διαύγεια να ερμηνεύσουμε τα φαινόμενα.
Η οικονομία περνά συνεχώς από κρίσεις, υπάρχουν φοβερές ανισότητες στον κόσμο ως προς το επίπεδο διαβίωσης, την παρεχόμενη υγειά, εκπαίδευση, ευκαιρίες. Στην Κύπρο όχι και τόσο. Όμως, πως κατανέμονται οι πόροι; Πως γίνεται να περνάμε τόσες κρίσεις όταν η γη παράγει περισσότερα λόγω της συμβολής μας; Λόγω αύξησης πληθυσμού; Μα ζούμε στην εποχή της βιομηχανοποιημένης τροφής (αν και στην επεξεργασμένη της μορφή – εξαιρετικά επιβλαβούς), στην μαζική παραγωγή των προϊόντων. Δεν άκουσα να εκλείπουν οι πρώτες ύλες. Άρα, είναι πληθυσμιακό το πρόβλημα;
Η οικονομία κάνει κύκλους επειδή είναι ανέλεγκτη και αστόχευτη, επειδή υπάρχει καταναλωτική μανία και εδράζεται (μέσα από τους συντελούντες αυτήν) σε συναισθηματισμούς και όχι επιστημοσύνη και γνώση. Φανταστείτε έναν λαμπρό επιστήμονα, θα επένδυε σε ότι πασχίζει να επενδύσει ο σύγχρονος επιχειρηματίας;
Η οικονομία είναι σχεδιασμένη να αποτυγχάνει για τους πολλούς και να επιτυγχάνει για τους λίγους, να υποτάσσει.
Φανταστείτε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα έχουν αγοραστική δύναμη για τα στοιχειώδη, δεν θα αγωνίζονται για την επιβίωση τους και κίνητρο δεν θα αποτελεί ο πλούτος, η κυριάρχηση και η επίδειξη αλλά η φήμη μέσα από την δημιουργία. Το κύρος που θα φέρει ο καθένας.
Ας μορφώσουμε τον κόσμο. Ας μην τον διαχωρίζουμε. Ας κρίνουμε τον καθένα από τις υπερβάσεις που έκανε, την σκέψη που ανέπτυξε, τις ιδέες του, την δύναμη του.
Κτίσαμε μια κοινωνία θεατών, οπαδών, καταναλωτών. Φανταστείτε, πόσοι «φίλαθλοι» υπάρχουν στον τόπο μας. Ομαδοποίηση, άκρως αντιπαραγωγική. Μου θυμίζουν κρεατοφάγους που επευφημούν τον βιγκανισμό. Φίλαθλος είναι αυτός που ταυτίζεται, που παίρνει θάρρος από την προσπάθεια κάποιου άλλου, μελετά, υιοθετεί. Αναγνωρίζει τον σωματικό πόνο, την ψυχική εξασθένηση, την υπέρβαση την οποία θα επιδείξει ένας αθλητής στην πορεία του και τις αρετές που αναπτύσσονται από την επίπονη διαδικασία. Δεν είμαστε φίλαθλοι. Είμαστε φανς. Είμαστε καταναλωτές. Το ίδιο και στην πολιτική. Είμαστε απλοί θεατές. Κατηγορούμε άλλους για τα δεινά μας και όταν ερωτηθούμε ανά 5 έτη, ψηφίζουμε ακατάλληλους, προσδοκώντας σε ανταλλάγματα απλά για να επιβιώσουμε. Χρειάζεται όμως και η αυτοθυσία. Σε μικρή, ατομική κλίμακα, μέχρι που συσσωρευτικά να μετατραπεί σε κουλτούρα, σε κοινωνική αποδοκιμασία.
Όσο για την οικονομία, σημειώνεται ραγδαία ανάπτυξη σε χώρες όπως η Κίνα, η Ιαπωνία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εκεί όμως, παρόλο που δεν υπάρχει ανέλεγκτη αγορά αλλά στοχευμένη διοχέτευση πόρων όσον αφορά την ανάπτυξη και την καινοτομία, σημειώνονται ίσως οι μεγαλύτερες ανισότητες. Άρα ίσως κριτήριο να είναι η οικονομική δεινότητα στην οποία υποτάσσουμε ανθρώπους με εθνοτική ή στοχοθεσιακά ταξική μεταβολή και διάκριση; Να φτωχοποιούμε δηλαδή κόσμο, για να αποτελέσει την εργατική τάξη; Ενδεχομένως. Τι θα γίνει στην περίπτωση ανάπτυξης της ρομποτικής σε βαθμό που να καθιστά την εργατική τάξη ατελή, δαπανηρή και μη αναγκαία; Θα ζουν υπό το όριο της φτώχειας και θα έχουμε πολίτες δύο ταχυτήτων; Θα εξοντωθούν επειδή απλά καταναλώνουν;
Άρα, η απάντηση σε όλα αυτά, είναι η επένδυση στην επιστημοσύνη, την παραγωγή και η παροχή αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους, ούτως ώστε ο κόσμος να είναι χρήσιμος, παραγωγικός και να λειτουργεί παράλληλα. Δεν χρειάζεται να έχουμε 10 ειδικούς επειδή έτυχε να έχουν την ευκαιρία να βρίσκονται εκεί. Να έχουμε 100 επειδή το αξίζουν και επειδή δεν τους αποστερήθηκε η ευκαιρία και ας καταπιάνονται με το ίδιο αντικείμενο. Η δημιουργία καθαρά διεκπεραιωτικών εργασιών, που στην εφαρμογή ενός εξυπνότερου συστήματος θα περίττευαν, είναι καλύτερη; Σήμερα υπάρχει απασχόληση χάριν απασχόλησης.
Δεν χρειαζόμαστε πολίτες εξαρτώμενους, ευάλωτους ή χειραγωγήσιμους. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να συλλογιστεί, να συνεισφέρει στην γνώση.
Δεν πρέπει να αποστερείται κάποιος της περιουσίας του επειδή τον φτωχοποιούν. Δεν πρέπει να υποτάσσεται σε ολιγάρχες που τον καταδυναστεύουν με την συνδρομή της εξουσίας που ο ίδιος εκλέγει.
Συνεπώς, εάν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί και να μην περιοριζόμαστε σε ευχές αλλά εμπράκτως να προσφέρουμε στον συνάνθρωπο μας, σε εμάς και στις μελλοντικές γενιές, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που δρούμε. Να αναθεωρήσουμε, να μελετήσουμε, να ταπεινωθούμε, να αφυπνιστούμε.
Καλή Χρονιά.
