Συνηθίζουμε να διαλαλούμε την πατροπαράδοτη κυπριακή αλληλεγγύη και κοινωνική ευαισθησία και όχι άδικα. Στην Πάφο όμως, τα τελευταία χρόνια, χρειάστηκε να φθάσει ένας άνθρωπος από την μακρινή Κίνα για να γίνει κατ’ αρχήν ένας από εμάς, να λάβει την κυπριακή υπηκοότητα, να ασπασθεί το χριστιανικό δόγμα, να μπει στα κοινά αυτής της πόλης ως δημοτικός σύμβουλος και τελικά να αρχίσει να συμπεριφέρεται ως ένας κύπριος του παλιού καλού καιρού: Όταν ο καθένας προσέτρεχε στον δίπλα του που είχε ανάγκη.
Ο Αλέξανδρος Jiang συστήθηκε στο παγκύπριο την περίοδο της πανδημίας, με τις συνεχείς δωρεές του σε ιατρικό εξοπλισμό, συνέχισε με τις δωρεές του στην εκπαίδευση, πρόσφατα δώρισε μέχρι και χειράμαξες για τα συνεργεία καθαριότητας του Δήμου Πάφου και τώρα προσφέρθηκε να παρέμβει για την επιστροφή νεαρών από την Πάφο που εγκλωβίστηκαν στην Ταιλάνδη, με οικονομική συνεισφορά και με κινητοποίηση των συνεργατών του στην Κίνα.
Είναι μετά να διερωτάται κανείς πώς κατάφερε ένας κινέζος να είναι πιο συμπαθής στους παφίτες από ότι οι ίδιοι οι παφίτες;
